YÜREKLERE DOKUNAN BİR ÖĞRETMENLİK ANISI
Yıllar önce evin balkonunda oturuyordum. Karşımızda, tek katlı, eski bir müstakil ev vardı. O evde yaşayan aileyi mahalleli tanırdı. Sessiz, kendi hâlinde, yoksul ama onurlu bir aileydi. Anne merdiven temizliğine gider, baba nerede iş bulursa orada çalışırdı. Zaman zaman mahalleli de elinden geldiğince destek olurdu. Bir de küçük oğulları vardı: Mehmet Ali.
Bir gün, evin önüne park ettiğim arabanın yanına Mehmet Ali’nin geldiğini gördüm. Elinde bir çivi vardı. Kaputun ucuna boyu yettiğince bir şeyler kazıyordu. Balkondan seslendim:
“Ne yapıyorsun Mehmet Ali?”
Başını kaldırdı, hiç korkmadan cevap verdi:
“Ben yeni okula başladım. İlkokula. Adımı yazmayı öğrendim. Adımı yazıyorum.”
Kaputta kargacık burgacık “Mehmet” yazıyordu. O an etrafta toplanan bazı kişiler çocuğa kızmaya başladı. Oysa araba benimdi ve ben kızmıyordum. Mehmet Ali’ye yapma öyle, kalem al, kâğıt al. İstersen ben vereyim, aşağıya ineyim beraber kâğıda yazalım dedim ve öğretmen olduğu söyledim.
Ama arabanın yanında olayı gören iki üç kişinin sertliği, çocuğun hevesinden daha baskın çıktı. Bağırıyorlardı. Ben de şunu söyledim: “Araba bana ait. Ben kızmıyorum. Siz neden kızıyorsunuz?”
Aradan yıllar geçti.
Bir gün, müdürlük yaptığım Balıkesir Lisesi’nde, bir öğrenci yanıma geldi. Konuşmak istediğini söyledi. Oturdu, biraz durdu ve şunu söyledi:
“Hocam, ben küçükken sizin arabanızı çizmişim. Hiç hatırlamıyorum. Babam anlattı. Hiç kızmamışsınız, hatta bana kâğıt verip adımı yazdırmışsınız. Bunu öğrenince çok üzüldüm. Hakkınızı helal edin.”
Karşımda artık bir çocuk değil, Süper Lise’de okuyan mahcup bir genç vardı. Hakkımı helal ettim. Zaten helal etmeseydim, yıllarca içimde taşınacak bir yük olur diye düşünmüştüm.
Mehmet Ali liseyi bitirdi. Öğretmen olmak istiyordu. Fakülteye girdi. Babasıyla karşılaştığımızda bana oğlundan bahsederdi. Gururluydu ama ölçülüydü. Bir gün yine karşılaştık. Bu kez yüzü sevinçten parlıyordu.
“Hocam,” dedi, “Mehmet Ali öğretmen olarak atandı. Bugün göreve başlayacak.”
Ben de çok sevindim. Selam söyledim, başarılar diledim.
Aradan üç dört gün geçti. Evlerinin yakınında babasını gördüm. Beni fark eder etmez hızlı adımlarla yanıma geldi.
“Erhan Hoca…” dedi. Devamını getiremedi. Boğazı düğümlendi.
Mehmet Ali, öğretmenliğe başladığı gün, soğuk hava nedeniyle yaktığı sobadan zehirlenmiş ve vefat etmişti.
Hayat bazen bir insanın bütün emeklerini, umutlarını, dualarını tek bir cümleyle alıp götürüyor. O gün anladım ki bazı hikâyeler mutlu sonla bitmiyor ama yine de boşuna yaşanmıyor.
Bir çocuğun, bir arabanın kaputuna kazıdığı eğri büğrü harfler, yıllar sonra bir öğretmen olma hayaline dönüşebiliyor ve bazen o hayal, gerçekleştiği gün yarım kalabiliyor.
Mehmet Ali’yi hâlâ hatırlarım. Aklıma geldikçe dua ederim. Çünkü insan, bazen bir çocuğa kızmayarak, bazen küçük bir merhametle, hiç bilmeden bir hayata dokunur. O dokunuşun nereye varacağını ise yalnızca Allah bilir.
Allah Rahmet Eylesin.
YORUMLAR