BEN ERGENİM
Okul yıllarında karşıma çıkan en önemli sorunlardan biri de ergenlik idi. Bazı veliler çocuklarının yaptığı her türlü olumsuz davranışları ergenliğe bağlardı. Ben de şöyle düşünürdüm: “ Biz hiç ergenlik yaşamamışız.” Bazı aileler ergenliği gerçekten abartıyor, tıpkı çocukları gibi.
Ergenlikte neler olur? : Ergenlik dönemi çocukların fiziksel ve ruhsal dönemlerinde önemli değişimlerin yaşandığı zamanlardır. Onlara bu kırılgan dönemlerinde daha anlayışlı dikkatli yaklaşmak gerekir. Anne ve babaların en sık yaptığı hatalar:
Türk aileleri bir şeye söz verdikleri zaman yapıyor. Özellikle de maddi bir şey için söz vermişlerse yapıyorlar. Ancak sıra davranışlarla ilgili bir kısıtlamaya gelince, örneğin o gün yaramazlık yapmışsa, annesi dışarı çıkmamasına yönelik bir ceza vermişse, anne bunu çocuk ağlıyor, mızmızlanıyor diye dayanamayıp uygulamaktan vazgeçiyor. Verilen cezanın uygulanmadığını gören çocuk, benzeri bir durumda yine aynı şekilde tutturup ağlayarak sonuca ulaşıyor.
Anne ve baba çocuğa koyacakları sınır ya da verecekleri ceza konusunda birlikte karar veriyor. Ancak çocuğun bu karardan haberi yoksa ve çocuğun düşüncesine göre birdenbire kısıtlamayla karşı karşıya kalıyorsa daha beter tutturuyor. Sonunda anne ve babanın sabrı taşıyor, çocuklarına sert davranıyorlar ya da bir tokat atıp susmasını sağlıyorlar.
Çocuk neden kısıtlandığını bilmeyip dayak yiyince, anne ve babasına güveni sarsılıyor.
Ailede hem anne hem babanın uyumlu olduğu çok az durum var. Anne ve baba ayrı telden çalınca çocuklar sınırları asla öğrenemiyor.
Anneler hekimle ilişkilerde çok açık davranıyor. Daha rahat iletişim kuruyor. Ancak babalar çocuklarını psikiyatri hekimine getirdiklerinde, çocuklarının her isteğini yerine getirmekten ötürü gayet mutlu davranıyor, işbirliğine çok yanaşmıyor.
Babaların yaklaşımı daha çok çocuklarının sorunlarının büyüyünce geçeceği yönünde oluyor. Çocuk sonuçta ‘bu yanlıştı yapmayayım’ diyemez. Babalar küçücük çocuklardan bu olgunluğu sergilemelerini bekliyor. Oysa çocuklara davranışları konusunda belli sınırların konulması gerekiyor.
Gençlerin bu dönemde yetişkinler dünyasının hâkimiyetini reddettiğini unutmamamız gerekir. Bu yüzden ailelere sorunların aşılması için gençlerin dünyasına inerek onlara eşlik etmeleri ve paylaşımda bulunmaları önerilir. Anneler kızlarıyla, babalar da oğullarıyla sorunları paylaşabilir. Örneğin cinsellikle ilgili yaşanan sorunlarla ilgili kendisinin de ergenlik döneminden geçtiğini, benzer sorunları yaşadığını anlatabilir, kendisini nasıl hissettiğini, hangi sorunları yaşadığını sorabilir, dinleyebilirler. Ama öğretici, dayatmacı bir pozisyonla yaklaşmamaları gerekiyor.
Ergenlik döneminde okul, aile ve çocuk üçgeninin ilişkileri iyiyse sorunlar en aza iner. Bu dönemde okullarda da yaş gruplarına yönelik ortak grup faaliyetleri oluşturulmalı. Gençler sorunlarını paylaşmalı, içlerindeki sesi saklı tutarak kendilerini bloke ettiklerini unutmamalılar. Aileler gençlere sıkıntı duydukları konuları anlatacak bir iletişim biçimi oluşturmalı.
Gençler dünyasındaki kalıp ve düşünceleri çok ciddiye alırlar. Bu yüzden birçoğu toplumdan ve ailelerinden aldıkları yanlış yönlendirmeler ve mesajlar yüzünden güvensizliğe itilip ergenlik döneminin pozitif yönlerini yaşayamaz, kendini önemsiz görür. “Benim geleceğim ne olacak?” sorusu gençlerin zihnini fazlasıyla tedirgin eder. Bu da onları korkulu, özgüveni olmayan bağımsız davranmayı öğrenemeyen, depresif bir pozisyona sürükler. Bu nedenle bu gibi davranışlardan kaçınmak gerekir.
YORUMLAR