DÖRT GÜN

DÖRT GÜN

(25 Şubat gecesi Rus Motorize Alayının tanklarından açılan top ve roket

saldırıları ile bölgedeki tek havaalanı olan Hocalı havaalanı kullanılamaz hale

getirilmiş, kentin dışarıyla ilişkisi tamamen kesilmiştir. Şehri savunan

askerlerin kahramanca şehit olmasından sonra, Hocalı’nın işgali sonucu sivil,

eli silâhsız, Azerbaycan Türkleri çocuk, kadın, ihtiyar, genç ayrımı yapılmadan

Ermeniler tarafından vahşice katledilmiştir. Ermeniler, Türklerin gözlerini

oyarak, kafataslarının derisini soyarak, hızar ve testerelerle diri diri insanların

kol ve bacaklarını keserek katletmişlerdir. Küçücük çocukların gözleri oyulmuş,

hamile kadınların karınları yırtılmış, insanlar diri diri toprağa gömülmüştür.

Hatta şehitlerin birçoğunun cesetleri yakılmıştır. Azerbaycan Cumhuriyeti‘nin

resmî kaynaklarına göre saldırıda 106’sı kadın, 83’ü çocuk olmak üzere toplam

613 Azerbaycan Türk’ü hayatını kaybetmiştir. Ayrıca, 487 kişi ağır yaralanmış

ve 1275 kişi ise rehin alınmış, geri kalan nüfus da bin bir zorlukla kaçarak canını

zor kurtarmıştır. )

Kaleme aldığımız hikaye; olayın canlı şahitlerinden birisidir! Kendisiyle yapılan

röportajdan yola çıkarak kaleme aldık. Kadınların, çocukların ve Azerbaycan

Türk’ü her bir kardeşimizin yaşadığı acıyı yüreğimiz bin parçaya bölünerek pay

ediyor, şehitleri rahmetle anıyoruz!

Hocalı beyaz örtüye bürünmüş, soğuk bir kış sabahıydı. Aniden kapımız

sert tekmelerle, şiddetle sarsıldı. Korkudan yüreğimiz ağzımıza gelmişti. Babam

neler olduğuna anlam verememiş bir halde korku ve endişeyle koştu kapıyı açtı.

Eli silahlı adamlarla karşılaşmıştı. Hiçbir şey söylemeden dipçikle göğsüne

şiddetle vurdular, darbenin etkisiyle babam dengesini kaybederek yere

yığılmıştı. Öfke ve nefret saçan buyurgan bir dille silahı üzerimize doğrulttular,

dışarı çıkmamızı emrettiler. Nutkumuz tutulmuştu, itiraz edemedik, hiçbir şey

söyleyemeden dışarı çıktık.

Çoğu kadın ve çocuklardan oluşan yüzlerce insan evimizin önündeki büyük

meydanda toplanmıştı. Silahlardan dur durak bilmeden ateş açılıyor vızır vızır

mermiler havada uçuşuyordu, vurulabilirdik. Kurşun vınlamaları ve korku içinde

koruyabildiğimiz kadar kendimizi koruyarak meydandaki kalabalığın içine

karıştık.

1

Çok geçmeden askeri araçlardan yaklaşık yirmi asker inmişti, bize doğru

yürüdüler yine silahlarını üzerimize doğrultarak araçlara binmemizi emrettiler.

Sıkış, tepiş bindik. Nereye gittiğimizi bilmiyorduk. Ormana doğru

götürüldüğümüzü anlamıştık. Bizi ormanın yakınında askeri bölüğün deposuna

getirilmişiz. Araçtan indiğimde gördüklerim beni şoke etmişti. Dört bir yanda

işkence vardı. Kadınlara tecavüz ediliyor, erkeklere işkenceler yapılıyordu.

Dipçikle erkeklerin cinsel organlarına vuruyorlardı. Sakatlamak kastıyla

vuruyorlardı ki; bir daha bizim erkeklerin çocuğu olmasın!

Öfke ve kin kokan salyalı cümleler kuruyorlar, yeni doğacak neslin ermeni

soyundan olacağını söylüyorlardı. Dehşet içindeydim. Başka bir boyutta mı

yaşıyordum, bir rüyamıydı bu? Yoksa kâbus mu görüyordum? Hızla gelen

arabanın yanımızda kulak yırtan sesiyle ani fren yapmasından irkilmiştim.

Aracın kasasından mahallemizin erkeklerini indiriyorlardı. Gözlerim babamı

aradı, babam yoktu. Tekrar tekrar baktım, bakmaktan yoruluncaya kadar baktım

ama göremedim. Yüreğimde endişe katmerlendi. Kendimi kır kazanına (zift

kazanı) atılmış ve az sonra eriyip sıvıya dönüşecekmiş gibi kötü hissediyordum.

Ne olacaktı? Bizi neler bekliyordu? Zihnim bana küçük olduğumu telkin etse de

adını koyamadığım bir korku yaşıyordum. Sağım, solum, önüm, arkam hep

yetişkin insandı. İç sesim, şimdilik büyük insanların arasında kaybolmuş gibisin,

senin için bu belki bir avantaj olabilir diyordu. Gerçekten öyle miydi? Aldatıcı

bir teselliydi belki ama tek düşüncem küçük olmamdı. Beni görmeyecekleri

hissine kapılmıştım.

AKŞAM

Hepimiz aç, susuz perişandık. Yavaş yavaş karanlık çökmüştü. Ne halimizi

soran, ne de acıyan yoktu. Sanki oradan oraya taşınacak bir eşyaydık her

birimiz. Emirler yağdırılıyor, insanlar askeri arabaya doldurulup, taşınıyordu.

Sıra bize gelmişti. Meçhulün içinde, meçhule gidecek bahtsızlardık!

Ormana doğru götürüyorlardı. Yol boyunca gördüğüm manzara korkunçtu.

Şehir kan gölüne dönmüş, sanki bulutlardan kan yağmıştı. Ortalık düşman

ordusunun askerleriyle kaynıyordu. Yerde göz alabildiğince uzanmış insan

yığını… Askerler insanların ölüp ölmediğini kontrol ediyorlar, hareket eden ve

ses vereni hunharca öldürüyorlardı… Acı acı yutkunuyordum, canım yanıyor,

yüreğim kanıyordu. Gözümün gördükleri ve hissettiklerimin arasında sıkışmış

yola devam ediyorduk. Nihayet birkaç saatlik yolculuktan sonra gelmemiz

gereken yere gelmişiz. Daha önce hiç görmediğim bir yerdi. Yüzlerce

Azerbaycan Türk’ü esir edilmişti. Her yerde işkence kol geziyor, insanlar diri-

diri yakılıyordu. Ölüp gitmeyi istemenin o anda toptan ölümün gelmesi için dua

etmenin netameli demlerinde savrulmak… Kavrulmak… Yoğrulmak!

2

İnsanlığın sustuğu yerdeydik. Genç kızlara babalarının gözleri önünde

tecavüz ediyorlar ve korku filmlerinde olan kötü karakterli oyuncular gibi çılgın,

sapkın kahkahalarıyla onurumuzu, insanlığımızı, namusumuzu yerden yere

çalıyorlardı. Ağızlarında kin, nefret, garez salyası: “Öleceksiniz, soyunuzu

kurutacağız, karnınızda bizim soyumuzdan erkekler taşıyacaksınız” diyerek

kadınlara saldırıyorlardı. Göz buna nasıl dayana? Gönül nasıl katlana? İleri

atılıp itiraz eden erkeklere ateş açıyor ve öldürüyorlardı. Erkekler o iğrenç

manzarayı izlemektense itiraz ederek öldürülmeyi tercih ediyordu. Kıyamet bu

olsa gerek! Birkaç dakika içinde yirmiye yakın erkek öldürülmüştü. Hamile bir

kadının karnını yarıp bebeğini çıkardılar, zerre acımadan vahşice ateşe attılar.

Olanlara inanamadım, dayanamadım. Gözlerim karardı, kulaklarım uğuldadı,

birden karanlık çöktü, bayılmışım. Gözümü açtığımda vahşet devam ediyordu.

Anamın gözü yaşlı, kadınların gözü yaşlıydı. Başka da bir şey gelmiyordu

ellerinden!

Her defasında insanlara yapılan vahşeti gördüğümde etimden et koparıyorlar,

lime lime doğruyorlardı… Beynimi uyuşturmak, uyumak, yok olmak

istiyordum. Keşke ölseydim de bunları görmeseydim. İnsana kendi ölümünü

istemek sevimli gelir mi? Şu an çok sevimli geliyordu.

Dört gün boyunca devam eden vahşetten geriye çok az insan sağ

çıkabilmişti. Annem, ben ve birkaç kadın! Bu bir mucizemiydi, bilinmezlikler

içinde bir tecelli mi(!)?

Bir gece sonra:

Gökyüzü kızıla boyandı. Sanki yerdeki kan gökyüzüne yansımıştı. Karanlık, pis

kokulu odanın bir köşesine sıkışmıştık. Az sonra ayak sesleri duyuldu. Annem

bana sıkı sıkı sarıldı beni göğsüne bastırdı. Elinde olsa sanki yeniden beni

batnında ( karnında) saklayacaktı tir tir titriyordu. Annemin gözlerine baktım,

gözlerindeki korkuda kayboldum. Kapı açıldı, o ayak sesleri beni anamdan

koparıp ayırdı. Vermemek için direnen annemin üstü, başı yırtılmış, aldığı

darbeler yüzünü, gözünü kan içinde bırakmıştı. Annemin feryadı göklere

yükseldi, onu daha önce hiç böyle görmemiştim. Beni neden götürdüklerini

anlamıyordum. Ağlıyor, beni götürmemeleri için yalvarıp yakarıyordum.

Koridor boyunca kah sürükleyerek, kah iterek beni bir odaya getirip kapattılar.

Kendimi toplayarak sakinleşmeye çalıştım. Odayı gözden geçirdim. Bu oda

diğerlerinden daha düzenliydi. Belli ki, yüksek rütbeli birinin odasıydı. Az sonra

koridordan hızlı, okkalı, yüreğe işleyen sert adımlar duydum. Sakinleşmeye

çalışsam da başaramıyordum. Uçacak gibi titriyordum. Kaba bir ses “Onun kızı

mı?” diye sorup cevabını beklemeden hışımla odaya daldı. İri yarı, kilolu, kırk

beş yaşlarında, sakallı, kır saçlı bir adamla göz-göze geldik.

3

Nefret ve mide bulandıran bir gülümsemeyle yüzüme baktı. Kafesten kaçan

vahşi bir hayvan gibi üzerime yürüdü… Sadece elimi kaldırıp yüzünü tırmalaya

bildim. Canı acımış daha da öfkelenmişti, beni saçımdan tutup duvara çarptı.

Vücudum sanki araba altında kalmış gibi sızlıyordu. Sanırım dişim kırıldığı için

ağzım kanla dolmuş, alnımdan akan kan da süzülerek gözüme dolmuştu.

Kendime gelip kanlı gözlerimi açtığımda karnımdaki keskin ağrı tüm ağrılarımı

bastırmıştı. Vücudum uyuşmuştu. Annemin neden feryat ettiğini şimdi daha iyi

anlıyordum. Meğer pis iştahlarını bu geceye bırakmışlar!

Artık küçük bir kız değildim.

İçi parçalanmış, duygusu yok edilmiş, hem vücuduna, hem ruhuna, hem de

geleceğine tecavüz edilmiş bir kadın! Henüz olgunlaşmayan küçük vücudum

tecavüzün en vahşisine maruz kalmıştı. Yerden kalkamıyordum. Sanki yıllardır

yatağa bağımlı bir hasta gibiydim. Külçe gibi yataktan düşüp yere yığıldım.

Kendime gelemeden sırayla diğer askerlerin tecavüzüne maruz kaldım. Yüzünü

tırmaladığım iri yarı adam da camda veya aynada her yüzüne baktığında içtiği

sigarayı vücuduma basarak söndürüyor, bana “küçük fahişe” ile başlayan ağır

hakaretler yağdırıyordu.

“Sizi böyle mahvetmek lazım” diyordu. Vücudumda sigara ateşinin yaktığı

izler, içim parçalanmış halde… Daha ne kadar dayana bilirdim(?)!

Bana öyle geliyordu ki, tüm bu yaşadıklarım sadece bir rüya. Rüya değildi, her

seferinde tiksinerek kendime geliyordum. Ölmek için çareler arıyordum…

Ölemiyordum… Ama aslında bir ölüden farkım yoktu.

Hiç hareket edemiyor, nefes bile alamıyordum. Öldüğümü zannedip diğer

cesetlerle birlikte beni bir çukura atmışlardı.

AĞDAM’DA HASTANEDE GÖZLERİMİ AÇTIM

Sonradan öğrendim ki, askerlerimizden biri tesadüfen hırıltımı duymuş, beni

Ağdama-hastaneye getirmiş…

Vücudumdaki yaralar iyileşti!

Fakat vahşetin izleri hem bedenimden hem de ruhumdan hiç silinmedi,

silinmeyecek. Dört yıl konuşamadım. Dilim tutulmuştu…

Ne çocukluğumu yaşayabildim, ne geleceğimi, ne kadınlığımı! Esir oldum, evlat

oldum, şehit kızı oldum, kimsesiz oldum, öğrenci oldum, ama kendimi

bulamadım. Aynanın karşısına geçip vücuduma baktığımda, sigara izlerini görüp

vücudumdan iğrendim. Başımın sağ tarafında o gün kökünden yolunan saçımın

kel yerini gördüğümde, yüzümden iğrendim! Feryadımı kimse duymadığı için,

kulaklarımdan gitmeyen sesimden iğrendim! Kadın olduğum gün, kadın

olmaktan iğrendim! Kadın olduğuma isyan ettiğim gün… Kadınlığı reddettim!

4

Yine 25 Şubat:

Dizlerimi karnıma doğru kıvırıp oturdum. Başımı iki elimle sıkarak ağladım.

Cevapsız sorular sordum kendi kendime “ Doğduğumda saçaklar ağladı mı?”

Bilinçli bir yalnızlığın içinde kendimle karşılaşmaktan korktum, kaçmak

istedim! Aslında kaçmanın, susmanın, korkmanın ne olduğunu daha önceden de

biliyordum! Ama bu seferki başka idi… Çünkü o gün, bugün bundan

kurtulamadım, kurtulamıyorum!

Yaşadığım dört günden sonra bütün kokular bomba, bütün renkler kırmızı ve

siyaha, bütün sesler silah ve bomba seslerine dönüşmüştü benim için…

Her şey “Keşke o sabah hiç gün doğmasaydı” dediğim gün değişmişti.

Musibetin, haksız işgalin, işkencenin her çeşidinin ve bilinçli bir soykırımın

hayata geçirildiği gece… Gözyaşlarım buz tutmuş, hayallerimi talan vurmuştu.

Acımasız kahkahalar, bomba sesleri, kan gölüne dönen sokaklar, bitmeyen

feryatlar!

Yıllar geçmesine rağmen, ne zaman hatırlasam, etrafımdaki her şeyi kırıp

döküyorum. İç isyanım büyüyor… Dayanamıyorum… Dünyaya kız olarak

geldiğim için hayıflanıyorum(!)?

On üç yaşım, ne bahtsız yaşım. Gözlerimden aktı kanlı yaşım. Büyük bir

musibete uğramıştı başım…

Yine bir 25 Şubat… Kan kusarak yumruğumu öyle bir sıkıyorum ki, tırnağım

avuç içimde etime geçiyor, kanatıyor. Duymuyorum!

Yıllardır, insanlar beni Hocalı’da tecavüze uğramış kız olarak gösterdi. Bense,

her defasında kendimden iğrendim.

Gerçek olan şuydu; benim bedenime, beni parmakla gösterenlerinse vicdanına

tecavüz edilmişti.

On iki sene yaşadığım Hocalı’dan, aklımda vahşet saçan dört gün ve çok acı bir

hatıra kaldı…TECAVÜZ!!!

Gülay SORMAGEÇ