BABA OLMAK ÇOK ZOR…

 Bugün babanız hayattaysa onu arayın. Bir zamanlar elinizden tuttuğu gibi siz de elini tutun. Yanına gidin, bir çayını için. Ona sevildiğini hissettirin.

BABA OLMAK ÇOK ZOR…
 Bugün babanız hayattaysa onu arayın. Bir zamanlar elinizden tuttuğu gibi siz de elini tutun. Yanına gidin, bir çayını için. Ona sevildiğini hissettirin. Çünkü hayat çok kısa. Zaman, hiçbirimizin beklediği kadar uzun değil. Bugün yanımızda olan anne ve babalarımız yarın belki de yalnızca bir fotoğrafın, bir hatıranın ve içimizde taşıdığımız özlemin parçası olacaklar. O zaman söylenemeyen sözlerin, ertelenen ziyaretlerin, açılmayan telefonların hiçbir anlamı kalmayacak.
Sözer AKYILDIRIM
Iğdır Üniversitesi, Öğretim Görevlisi
Bir baba düşünün…
Ömrünün en güzel yıllarını evlatlarının geleceğine adamış. Kendi hayallerini ertelemiş, kendi ihtiyaçlarından vazgeçmiş, onların bir gün iyi bir insan, iyi bir meslek sahibi ve mutlu birer birey olmaları için çalışmış. Çocukları üşümesin diye kendisi üşümüş, onlar rahat etsin diye kendi rahatından vazgeçmiş.
Yıllar geçmiş…
Bir zamanlar küçücük ellerinden tuttuğu çocukları büyümüş, kendi hayatlarını kurmuş. Artık babalarının eline değil, kendi ayaklarına güvenerek yürümeye başlamışlar. Bir baba için bundan daha büyük bir mutluluk olabilir mi?
Elbette hayır.
Çünkü babalık, evladının kendisine muhtaç kalması değil, kendi ayakları üzerinde durabilmesidir.
Fakat hayatın insana hazırladığı bazı imtihanlar vardır ki insan en çok sevdiklerinden sınanır. Bazen bir evin içinde yıllarca süren sevgi, emek ve fedakârlık, bir gün sessizliğe dönüşür. Aile dağılır, yollar ayrılır, anne ve baba farklı hayatlara savrulur. Bu ayrılığın gölgesi çocukların üzerine de düşer.
İşte o zaman babanın yüreğinde tarifi güç bir sızı başlar.
Çünkü bir baba, eşinden ayrılabilir ama evlatlarından ayrılmayı hiçbir zaman öğrenemez.
Çocuklarının kendisini aramaması, sesini duymak istememesi, bir bayram sabahı telefonunun çalmaması, doğum gününde hatırlanmamak… Dışarıdan bakıldığında küçük gibi görünen bu sessizlikler, bir babanın dünyasında kocaman boşluklara dönüşebilir.
Bazen bir baba, evladının kapısına gider. Belki konuşmak, belki kendisini anlatmak, belki de yalnızca bir kez gözlerinin içine bakmak ister. Fakat beklediği sıcaklığı bulamaz.
Oysa o kapının önünde duran insan, bir zamanlar o çocuğun ilk adımlarını heyecanla izleyen, hastalandığında başında sabahlayan, okulunun ilk gününde ondan daha fazla heyecanlanan babadır.
İnsan düşünüyor…
Bir babanın evladından istediği gerçekten çok şey midir?
Bir telefon, bir hâl hatır, bir bayram tebriği, bir fincan çay eşliğinde yapılacak kısa bir sohbet…
Bazen bir babanın bütün dünyası bunlardan ibarettir.
Babalar da insandır.
Onların da kırılan kalpleri, geceleri yastığa başını koyduğunda içine akıttığı gözyaşları, kimseye anlatamadığı özlemleri vardır. Her zaman güçlü görünmek zorunda değillerdir. Her şeyi omuzlamak, her acıya sessizce katlanmak, her kırgınlığı içine gömmek zorunda da değillerdir.
Bir babanın saçları ağardığında yalnızca yıllar geçmemiştir. O saçların arasında evlatlarının hastalıkları, okul heyecanları, gelecek kaygıları, sevinçleri ve umutları saklıdır.
Bazen bir fotoğrafa uzun uzun bakar. Çocuklarının küçüklüğünü hatırlar. Birlikte gidilen bir pikniği, okuldan alınan ilk karne gününü, bayram sabahlarını, sofrada hep birlikte edilen sohbetleri…
Sonra fotoğrafı yerine koyar.
Çünkü hatıralar güzeldir ama insan bazen en çok güzel hatıraların içinde yalnız kalır.
Burada evlatlara da bir sözümüz var:
Anneniz de babanız da sizin hayatınızın bir parçasıdır. Anne ve babanızın yolları ayrılmış olabilir. Aralarında anlaşmazlıklar, kırgınlıklar, hatta mahkeme salonlarına taşınmış meseleler bulunabilir. Ancak anne ve babanız arasındaki ilişkinin sona ermesi, sizin evlatlık sorumluluğunuzu ortadan kaldırmaz.
Bir tarafı sevmek için diğerini incitmek zorunda değilsiniz. Birini dinlemek için diğerine sırtınızı dönmeniz gerekmez. Tarafsız olmak, sevgisiz olmak değildir. Bazen adil olmanın en güzel yolu, iki tarafı da dinleyebilmektir.
Unutmayın, anne ve babanız da sizin gibi birer insandır. Onların da hataları, eksikleri, pişmanlıkları ve kırgınlıkları olabilir. Fakat yaşları ilerledikçe ihtiyaç duydukları şey çoğu zaman büyük maddi imkânlar değil, bir evladın sıcak sesidir.
Bir gün telefonunuz çaldığında arayan babanızsa, açın.
Belki söyleyecek çok şeyi vardır ama nereden başlayacağını bilemiyordur. Belki yalnızca sesinizi duymak istiyordur. Belki de bütün gün beklediği o telefon görüşmesinde tek bir cümle kuracaktır:

"Baba, nasılsın?"
İnanın, bu iki kelime bir babanın yüreğinde koca bir dünyaya dönüşebilir.
Çünkü hayat çok kısa. Zaman, hiçbirimizin beklediği kadar uzun değil. Bugün yanımızda olan anne ve babalarımız yarın belki de yalnızca bir fotoğrafın, bir hatıranın ve içimizde taşıdığımız özlemin parçası olacaklar.
O zaman söylenemeyen sözlerin, ertelenen ziyaretlerin, açılmayan telefonların hiçbir anlamı kalmayacak.
Baba olmak çok zor…
Bir ömür evlatlarının arkasında durmak, onlar düşmesin diye kendini siper etmek, büyüdüklerinde yollarını aydınlatmak ve bütün bunları çoğu zaman karşılık beklemeden yapmaktır.
Ama belki de babalığın en zor tarafı, bir gün evlatlarının kendisine ihtiyaç duymadığı bir dünyada yaşamayı öğrenmektir.
Yine de gerçek bir baba, evladının yolunu gözlemekten kolay kolay vazgeçmez. Kırılır ama sever. Özler ama bekler. Bazen gözleri dolar ama yine de evladının iyiliği için dua eder.
Çünkü babalık, yalnızca bir ömür süren bir sorumluluk değil, insanın yüreğinde ömür boyu taşıdığı bir sevgidir.
Bu yazıyı okuyan herkese küçük bir çağrım var:
Bugün babanız hayattaysa onu arayın. Bir zamanlar elinizden tuttuğu gibi siz de elini tutun. Yanına gidin, bir çayını için. Ona sevildiğini hissettirin. Belki de yıllardır duymayı beklediği o güzel sözü söyleyin.
Çünkü bazı telefonlar yalnızca bir insanı değil, bir babanın bütün dünyasını mutlu eder.
Ve unutmayın…
Bir gün herkesin çocukluğu geride kalır ama insanın babasına duyduğu ihtiyaç, bazen ömrünün sonuna kadar kalbinin bir köşesinde yaşamaya devam eder.