Atamızı minnetle anıyoruz.

Atamızı minnetle anıyoruz. Bir şiirde okumuştum. "Bir Atatürk vardı:alev-alev" - diyordu mısralarından birinde. Alev-alev... Evet alev gibiydi. İsıtırdı gönülleri gözlerindeki ateş. Yakardı düşmanları konuşmasındaki sertlik. İşık saçardı yollara geleceğe doğru ö

Atamızı minnetle anıyoruz.

Bir şiirde okumuştum. "Bir Atatürk vardı:alev-alev" - diyordu mısralarından birinde. Alev-alev... Evet alev gibiydi. İsıtırdı gönülleri gözlerindeki ateş. Yakardı düşmanları konuşmasındaki sertlik. İşık saçardı yollara geleceğe doğru öngörüsü. Hakkıydı denilsin alev gibiydi. Bir Atatürk daha vardı bayrak-bayrak. Dalgalanırdı Türkün mavi semasında ay yıldızın elinden tutarak. O öyle bir önderdi ki, savaşda mehmetciyin güç kaynağı, kürsüde halkın ümit yeri. Çocuğun arkadaşı, büyüklerin arkasında dağdı. 

"Millete efendilik yoktur; hizmet etme vardır. Bu millete hizmet eden, onun efendisi olur" diyen Mustafa Kemal hizmetiyle halkının atası oldu, hizmetiyle halkının efendisi oldu, önderi oldu. Halkının kalbinde ebediyete mesken saldı. Saatlerce konuşmak, sayfalarca yazmak az gelir Atatürkü anmak için. Bende kendimce bir kaç mısrayla anmak istedim. 

Bir kız doğdu dünyada

Türkün kanın taşıyan. 

Yıllar sonra istedi anlasın geçmişini

Yol alsın geleceğe. 

Cevapsız soruları vardı aklında onun. 

Sordu-Anne kimim ben? 

-Mustafa Kemal Paşanın torunusun yavrucağım. 

-Peki kimdir Kemal Paşa? 

-Senin, benim, onun, bizim-türkün atası. 

-Nerede şimdi atamız? 

-Anıtkabirde kızım mesken salmış ebedi. 

Kurdu Türke bir devlet, 

Anayasa, hakimiyet. 

Hürlük, birlik, egemenlik

Adıyla anıldı hep insaniyet, eşitlik. 

Sen de onun hayali

gülümseyen çocuksun. 

Kızlara tahsil deye çalışdı O, durmadan. 

Şimdi minnetle anır türkün tüm kadınları. 

Hür gezdiyin, güldüyün, konuştuğun bu ülke

Atamızdan mirastır ebedi bir Türkiye. 

10 kasımda Türkün büyük liderini sevgi, saygı ve sonsuz minnetle anıyoruz. 

 

       GÜLNAR YÜZBAŞIYEVA